De relatie die God altijd al met jou heeft willen hebben
Hoofdstuk 1
“Hij houdt van me. Hij houdt niet van me.” - “Hij houdt van me. Hij houdt niet van me.”
Zo gaat het liedje verder, terwijl de madeliefblaadjes een voor een afgeplukt worden en op de grond vallen. Aan het eind van het spelletje vertelt het laatste blaadje hoe het zit: of de persoon die in hun gedachten is wel of niet van hen houdt.
Natuurlijk neemt niemand dat serieus en als kinderen niet het gewenste antwoord krijgen, nemen ze gewoon nog een madeliefje en beginnen ze overnieuw. Het duurt niet lang – zelfs voor hen – voordat ze beseffen dat bloemen gewoonweg niet bestemd zijn om geluk in de romantiek aan te geven. Waarom zouden ze het verlangen van hun hart koppelen aan de wispelturigheid van het toeval?
Inderdaad, ‘waarom?’ Maar deze les is gemakkelijker te leren op het gebied van de romantiek dan in wat we in meer geestelijke zaken najagen. Lang nadat we onze madeliefjes hebben weggedaan, blijven velen van ons dit spelletje met God spelen. Deze keer plukken we geen bloemblaadjes af, maar pluizen we onze omstandigheden uit om er achter te komen, hoe God werkelijk over ons denkt en wat Hij voor ons voelt.
‘Ik heb salarisverhoging gekregen’... ‘Hij houdt van me.’
‘Ik heb de promotie, waarop ik hoopte, niet gekregen’, of ‘Ik ben mijn baan kwijt’... ‘Hij houdt niet van me!’
‘Iets uit de bijbel heeft me vandaag geïnspireerd’...‘Hij houdt van me!’
‘Mijn kind is ernstig ziek’... ‘Hij houdt niet van me!’
‘Ik heb geld aan iemand gegeven die het nodig had.’... ‘Hij houdt van me!’
‘Mijn boosheid heeft me weer eens te pakken gehad.’... ‘Hij houdt niet van me!’
‘Iets waarvoor ik gebeden had gebeurde ècht!’... ‘Hij houdt van me!’
‘Ik deed de waarheid geweld aan om me uit een moeilijke situatie te redden.’... ‘Hij houdt niet van me!’
‘Een vriend belde me zomaar op en bemoedigde me.’... ‘Hij houdt van me!’
‘De versnellingsbak van mijn auto moet vervangen worden.’... ‘Hij houdt niet me!’
Op het slappe koord dansen
Het grootste deel van mijn leven heb ik dat spelletje gespeeld. Steeds probeerde ik uit te vinden wat Gods gevoelens voor mij nu wel waren. Ik ben opgegroeid met het gegeven dat hij een God van liefde is en ik geloofde ook dat dit zo was.
Als het goed gaat is er niets gemakkelijker dan dit te geloven.
In tijden dat iedereen in mijn gezin gezond was en onze relaties plezierig waren. Als het goed ging met mijn bediening en zowel mijn inkomen als mijn mogelijkheden toenamen. Als ik genoeg tijd had om plezier te hebben met vrienden en we niet terneergedrukt werden door zorgen. Wie zou er dan niet verzekerd zijn van Gods liefde?
Maar ik wist, dat dit vaker illusie was dan werkelijkheid wanneer die gelukzalige momenten verstoord werden door zorgelijke gebeurtenissen...
… als een van onze kinderen ziek was en er kwam maar geen verbetering in.
… of de dag waarop een van mijn vrienden van de middelbare school stierf aan een hersentumor, ook nadat we ernstig hadden gebeden voor zijn genezing.
… of toen ik niet gekozen werd voor iets op school omdat iemand over me gelogen had.
… of die nacht toen er werd ingebroken bij ons.
… of toen ik ernstige brandwonden had opgelopen bij een brand in de keuken.
… of toen mijn schoonvader en mijn broer allebei geveld werden door een slopende ziekte, hoewel zij God ernstig hadden gezocht voor genezing.
… of toen medewerkers in mijn bediening over mij hadden gelogen en onjuiste berichten over mij verspreidden om de steun van anderen te krijgen.
… of toen ik niet meer wist waar mijn volgende salaris vandaan moest komen.
… of toen ik zag dat mijn vrouw er bijna onderdoor ging, door omstandigheden die niemand zou willen meemaken, en ik er niet in slaagde God zover te krijgen dat Hij die veranderde, hoe erg ik ook mijn best deed.
… of toen nieuwe deuren die waren opengegaan plotseling dicht werden geslagen, als een deur door de wind.
Toen vroeg ik me af wat God nu echt voor mij voelde. Ik kon niet begrijpen hoe een God die van mij hield, toestond dat zulke dingen in mijn leven plaatsvonden.Ook niet waarom Hij ze niet meteen wilde oplossen zodat ik, of de mensen van wie ik hield, niet zo’n pijn hoefden te lijden.
Hij houdt niet van me! Zo dacht ik dan meestal. Mijn teleurstelling in God kon gemakkelijk twee kanten op gaan. Vaak, in mijn pijn en frustratie, als ik vond dat ik genoeg gedaan had om beter te verdienen, ging ik tekeer tegen God, zoals Job dat ooit deed, en ik beschuldigde Hem ervan dat Hij niet eerlijk was en liefdeloos. Op momenten wanneer ik eerlijker was, was ik me echter wel bewust van de mogelijke verleidingen en mislukkingen die mij van Zijn hulp hadden kunnen afhouden. Ik kwam dan uit deze tijden tevoorschijn met het vaste voornemen om nog meer een leven te leiden waardoor – dacht ik – ik Zijn liefde zou kunnen verdienen.
Als gelovige heb ik 34 jaar als een koorddanser op dit gevaarlijke, slappe koord geleefd. Zelfs wanneer er geen crisis boven mijn hoofd hing, was ik altijd bedacht op de volgende narigheid die God elk moment over mij zou kunnen uitstorten. Als ik mezelf niet goed genoeg gedroeg.... Zelfs ondanks het feit dat ik heel gemakkelijk over Hem kon spreken als een liefhebbende Vader, was dat meer om God te beschrijven zoals ik graag wilde dat Hij zou zijn, dan als degene die ik kende. In zeker opzicht was ik het schizofrene kind van een misbruikende vader geworden, nooit zeker van wat voor God ik zou ontmoeten, wat voor dag het ook mocht zijn: degene die me met een lach op zijn gezicht in zijn armen op zou pakken, of degene die me zou negeren of me zou straffen om redenen die ik nooit begreep.
Pas de laatste vijf jaar ben ik gaan ontdekken dat mijn manier om Gods liefde te ontdekken net zo zinloos was als het afplukken van de blaadjes van een madeliefje. Sindsdien ben ik nooit meer dezelfde geweest.
Overtuigend bewijs
Hoe is dat bij jou?
Heb jij je ooit heen en weer geslingerd gevoeld, soms zeker, maar meestal onzeker, over hoe de Schepper van het heelal over je denkt en wat Hij voor je voelt? Vooral op momenten wanneer je dacht dat je verpletterd zou kunnen worden door de omstandigheden.
Of misschien heb je zelfs nooit geweten, hoeveel God van je houdt.
Ik ontmoette onlangs op een bijbelstudieavond een vrouw van ongeveer veertig jaar die in haar gemeente zeer aktief was, maar in onze kleine groep toegaf, dat ze nooit zeker wist of God wel van haar hield. Het leek erop, dat ze me meer wilde vertellen, maar ze vroeg slechts of ik voor haar wilde bidden.
En dat deed ik. En toen ik God vroeg haar te laten zien hoeveel Hij van haar hield, kwam er een beeld in mijn gedachten. Ik zag een persoon en ik wist dat het Jezus was. Hij liep in een weide, hand in hand met een klein meisje van ongeveer vijf jaar oud. Op de een of andere manier wist ik dat dit kleine meisje deze vrouw was. Ik bad, dat Hij haar zou helpen om met een kinderlijke geest te kijken om haar zo te helpen samen met Hem door de weidevelden te huppelen.
Toen ik klaar met bidden was, keek ik haar aan en zag dat haar ogen gevuld waren met tranen. “Zei u ‘weide’”, vroeg ze.
Ik knikte en vond het vreemd, dat zij juist dit woord eruit had gepikt.
Ze begon te huilen. Toen ze weer in staat was iets te zeggen, vertelde ze me wat meer over zichzelf. “Dat was nu juist waarover ik u eigenlijk wilde vertellen,” zei ze. “Toen ik vijf jaar was, werd ik in een weide aangerand door een jongen die ouder was dan ik. Iedere keer als ik aan God denk, moet ik terugdenken aan die afschuwelijke gebeurtenis en ik vraag me af waarom Hij – als Hij zoveel van mij houdt – toeliet dat dit gebeurde en waarom Hij het niet stopte.”
Zij is niet de enige. Veel mensen dragen littekens en teleurstellingen, die een overtuigend bewijs lijken te zijn van het ‘feit’ dat de God van liefde wellicht niet bestaat. En als Hij bestaat, dan houdt Hij zich waarschijnlijk op een veilige afstand, hen achterlatend aan de grillen van zondige mensen!?
Ik heb hier geen pasklaar antwoord op. Als er al zo’n antwoord zou zijn, als je zo iets meemaakt en zulke oprechte vragen hebt. Ik zei tegen haar dat God klaarblijkelijk wilde dat zij zou weten dat Hij daar toen bij haar was. En dat, hoewel Hij niet had gehandeld op een manier zoals zij had gedacht dat echte liefde zou handelen, Hij niettemin van haar hield. Hoewel Hij het niet had voorkomen, wilde Hij dat zij met Hem door die besmeurde weide zou lopen en zo zou Hij haar ervan losmaken.
Hij wilde haar blijdschap geven. Ondanks de meest traumatische gebeurtenis in haar leven. En wat bedoeld was om haar te vernietigen zou Hij omkeren in een stap richting genade. Ik weet dat dit wat afgezaagd kan klinken als je zo iets ergs hebt meegemaakt. Maar het (genezings)-proces was voor haar begonnen. En ik hoop dat deze woorden dit proces ook in jou op gang zullen brengen.
Beleving tegenover werkelijkheid
Want het is echt zo dat God zich ten opzichte van jou nooit anders heeft gedragen dan met een liefde die zo diep is dat het je menselijke bevattingsvermogen te boven gaat. Ik weet dat dit voor jou niet zo lijkt te zijn. Ik weet hoe reëel jouw teleurstelling kan zijn, wanneer Hij ongevoelig lijkt te zijn voor jouw gebeden en hoe dit jouw vertrouwen in de Levende God en Zijn tedere gevoelens voor je de bodem kan inslaan. Ik weet dat wanneer je aan je eigen zonden denkt, je het zelfs terecht vindt dat God zich er niets van aantrekt en deze ‘wetenschap’ trekt je naar een donkere maalstroom, waaraan je – naar het schijnt – niet kan ontkomen.
En dat is nu precies wat je problemen kunnen doen, wanneer je het spelletje ‘Hij houdt van me – Hij houdt niet van me’ speelt. Het bewijs kan overweldigend lijken. Om redenen, waarnaar we in de volgende bladzijden zullen gaan kijken, handelt God vaak niet zoals we vinden dat Hij door Zijn liefde zou moeten doen. Het lijkt er vaak op dat Hij er maar bij staat, onverschilllig voor het feit dat wij lijden. Hoe vaak komt het niet voor dat Hij niet beantwoordt aan onze nobelste verwachtingen. Maar onze beleving hoeft nog niet de werkelijkheid te zijn!
Als wij God alleen maar definieren aan de hand van onze beperkte interpretatie van onze omstandigheden, zullen we nooit ontdekken wie Hij werkelijk is.
Hij heeft echter voorzien in een veel betere weg, waar onze madeliefblaadjes-benadering van Christenzijn opgeslokt zal worden door het onweerlegbare bewijs van Zijn liefde voor ons aan het kruis van Golgotha. Dat is de kant van het kruis die in de afgelopen jaren vrijwel onopgemerkt is gebleven. We hebben niet gezien wat er werkelijk tussen de Vader en de Zoon gebeurde, waardoor de deur naar Zijn liefde zo wijd en duidelijk is opengegaan, dat dit feit onbetwistbaar is. Zelfs in je donkerste dagen.
Als we door deze deur ‘naar binnen’ gaan, kunnen we echt weten wie God is en de relatie, waarnaar we diep in ons hart altijd hebben verlangd omarmen. Daar begint het. Want het is alleen in de context van de relatie die God zo graag met jou wil hebben, dat je de volle glorie van zijn liefde kunt beginnen te ontdekken.
Hij houdt echt van je. Meer dan iemand ooit van je heeft gehouden. En Hij heeft dat al je hele leven lang gedaan. Wanneer je eenmaal hebt ontdekt hoe waar dat is, zullen je zorgen je er nooit meer toe leiden een vraagteken te zetten bij Gods tedere genegenheid voor jou. Dan zal jij je nooit meer afvragen of je wel genoeg hebt gedaan om die liefde waard te zijn. In plaats van dat je bang bent dat Hij je de rug toekeert, zal je in staat zijn Zijn liefde te vertrouwen, op de momenten dat je Hem het meest nodig hebt.
En dan zal je eindelijk de vreugde kennen die voortvloeit uit Hem vertrouwen. Veel sterker dan al jouw pogingen om te proberen Hem te behagen. De pogingen die je juist van Hem vandaan hielden, in plaats van je dichter bij Hem te brengen. Je zult weten hoe je vrij van angst en schaamte kan leven. De angst en schaamte die je al die tijd gevangen hebben gehouden. Die jou verhinderden de persoon te zijn, die Hij bedoeld heeft dat je zou zijn.
Hem zo leren vertrouwen is niet iets dat je zo maar even leert. We zullen gaandeweg ontdekken hoe we dat kunnen leren in het leven van alledag. In alle aspecten daarvan. God weet hoe moeilijk het voor je is om Zijn liefde te ontvangen en Hij zal het je leren. Met meer geduld dan je ooit hebt meegemaakt. In elke omstandigheid en op de meest verrassende manieren zal Hij je laten merken hoeveel Hij van je houdt. Op een manier die jij kunt begrijpen.
Dus misschien is het nu de tijd om je ‘madeliefjes’ aan de kant te gooien en te ontdekken, dat het niet de angst is om Hem kwijt te raken die je op Zijn weg zal houden, maar de simpele vreugde van het dagelijks in praktijk brengen van ‘vertrouwen op Hem’.
Op de dag dat je dit ontdekt, zal je werkelijk beginnen te leven!
Enkele vragen voor jouw reis met Hem:
• Hoe vaak komt het voor dat je twijfelt aan Gods liefde voor jou?
• Heb je gemerkt wanneer dit over het algemeen gesproken gebeurt?
• Hoe zeker ben je ervan dat God net zoveel van jou houdt als van ieder ander persoon in de wereld?
• Als er moeilijkheden komen, hoe vaak merk je dan dat je twijfelt aan Gods liefde voor jou? Of probeer je dan om nog rechtvaardiger te zijn, zodat Hij meer om je zal geven?
• Vraag God om je laten zien hoeveel Hij van je houdt.
Voor discussie in een kleine groep:
• Vertel eens iets over wat je hebt meegemaakt en over je twijfel toen of God wel om je gaf (en geeft) en om de situatie waarin jij je toen bevond.
• Hoe kijk je daar nu tegen aan? Als je daar nog steeds onzeker over bent, wat zou je dan aan God willen vragen om je beleving hiervan te veranderen?
• Als je nu terugkijkt en weet dat God (toen ook) van je hield, zelfs al zag je dat toen niet in, wat heb je dan in dit hele proces geleerd?
• Hoe kunnen we elkaar bemoedigen om zeker te zijn van Gods liefde, in plaats van erover te twijfelen?